Hij heeft over hen gedroomd. En nee, het was geen natte droom. Jammer genoeg. Zij gingen omlaag met de roltrap, nota bene in een warenhuis. Zij zaten op de trap. En kusten elkaar. Lekker naast elkaar zittend. Een horde mensen wilde erlangs maar durfde niet. En het maakte de horde niet eens zoveel uit. De zittenden waren op dat moment het belangrijkst. De horde op de roltrap, ondanks het ‘er langs willen’, had daar begrip voor. Hij genoot van haar smile. Hij genoot van haar zachte lippen. Hij genoot van haar geur. Hij genoot van wat er onder haar kleding zat. Hij genoot van haar te bescheiden vertellingen. Hij genoot ervan als zij wat grumpy was. Wat ruikt zij lekker! Een onbeschrijfelijk genot. Hij smolt van/door/in/ haar ogen. Zij straalde. Zij genoot net zo. Hij genoot van alles wat komen zou. Niet in woorden uit te leggen. Opeens hoorde hij uh uh uh uh uh uh uh. Hij raakte de toets van de wekker die op slumber stond. Vijf minuten later hoorde hij weer uh uh uh uh uh uh uh. Hij was helaas niet teruggekeerd in de droom.Terwijl hij al nooit droomt. Maar wel altijd aan haar denkt. Hoewel het iets minder wordt? In het begin ging zij 60 minuten per uur door zijn gedachten. Na de helft van de periode was dat al gedaald tot 59 minuten. Nu is het al tijden terug, en toch denkt hij weer …. kunnen er meer minuten in een uur? Hoelang gaat het duren? Wat kan hij missen zeg. Het hielp ook al niet toen hij van de week werd gebeld door haar dochter. Zijn hart stond stil. Hij zou haar dochter hebben gebeld, en haar dochter wilde weten waarom hij gebeld had. Maar haar dochter staat niet eens in zijn mobiel. Hij heeft haar nummer, en de overige mobiele nummers van haar kids, al tijden terug verwijderd uit zijn mobiel. Zelfs van de persoon in kwestie.

Hij realiseert zich wel dat hij fouten gemaakt heeft. In het begin was hij nog wat ‘vreemd’ door een, redelijk recent, achter hem liggende gebeurtenis. Dat ging al beter toen tijd verstreek. Het verder achter hem lag. Maar nog steeds was hij best wel vreemd. Het duurde zólang voor hij normaal werd.

En toch heeft ze hem op het laatst nog even meegemaakt zoals hij bijna zou zijn. Het beviel haar niet. Laat staan zoals hij nu is. Compleet over de gebeurtenis uit zijn verleden heen gegroeid. 

Nooit, maar dan ook nooit, zal er iemand zo zichzelf zijn als zij. Pienter, oprecht, sociaal, wars van roddelen, dus bloedmooi. (ook letterlijk) Wel nukkig en ronduit ongeduldig. Ook altijd maar haast hebben. Maar vooral verzorgend ingesteld. En uiteraard altijd zichzelf zijnde. Hij is echt op de verkeerde vrouw gevallen, althans wel de goede vrouw, maar voor hem onbereikbaar. Een simpele ziel, tegenover een ongelofelijk mooi persoon. Een princess. Nee, niet eens, met die benaming doet hij haar tekort. De persoon waar hij op doelt bestaat echt. Hij snapt niet dat iemand die zo’n kanjer is, hem de reden van haar ‘genoeg ervan hebben’ niet duidelijk kon maken. Zou zij dat ooit nog doen? Zou het mogelijk zijn om dat in de derde persoon wel duidelijk te maken? Of dringt het net tot hem door? Het juiste antwoord te hebben? Dat twee ‘verzorgend’ ingestelde mensen, in één huishouden, niet samengaan?

Hij hoopt dat zij het goed maakt. Hij doet het weer uitsluitend met dagdromen.