Het onaandoenlijke v.w.b. het leren van de jongste vind ik aandoenlijk. Je ziet haar bijna nooit leren. Wel heeft ze ‘huiswerk uren’ op school. Ongetwijfeld dat de jongste dan wel met huiswerk bezig is. Als je een vraag stelde of een tentamen wel goed ging kreeg je steevast te horen; ‘tja, ik denk het wel’. Als je vroeg of een werkstuk goed werd beoordeeld kreeg je te horen; ‘ja, dat viel mee’. Als je een opmerking maakte of zij niet eens voor een tentamen zou leren kreeg je te horen; ‘ik slaag toch wel, ik maak me niet druk’. Het is niet zo dat de jongste nooit sprak over school, integendeel, maar meestal betrof het dan een dispuut die zij had met een leerkracht of andere klasgenootjes. Het leren heeft zij niet van haar vader, ruziemaken wel. Toen zij een jaar of 13 was durfde zij in Spanje/Portugal de ober niet eens om een consumptie te vragen. Time flies. De jongste wil dus iets met accountancy gaan doen. Voor de uitslag van haar HAVO examen bekend was, moest zij een cursus volgen op een school (in Amsterdam), om op die school toegelaten te worden. Reizen met de trein en de metro. Met een Ipod op haar hoofd. Natuurlijk stapte zij de eerste keer in de verkeerde metro. Ook dat heeft ze van mij. Zij ging de andere kant op. Zó haar vader op die twee terreinen. Toen zij uiteindelijk in de juiste metro zat werd zij lastiggevallen door een foute, heel dikke Bijlmernegerin. Zij moest haar grijns van haar porem halen. Terwijl mijn jongste zich rustig liet vervoeren, luisterend naar muziek die haar Ipod voortbracht. Zij merkte op; ‘best heavy he, dat integreer gedoe?’ Zij werd niet meer lastiggevallen. Over een week heeft zij toelatingsexamen voor een eventuele opleiding ‘accountant’. Het toelatingsexamen is ingesteld omdat ontzettend veel leerlingen binnen 1 jaar stopt met de opleiding i.v.m. de zwaarte. De opleiding zelf duurt 7.5 jaar. En dan vraag je of de eerste dagen van haar cursus wel gingen. ‘Joah pap, viel me allemaal mee, ik maak me niet druk’

Enfin, ik herinner mij hoe ik heb moeten blokken om een simpele diploma te halen voor elektromonteur. Er waren weken bij dat ik letterlijk, ieder avond weer, een uur of drie heb moeten blokken ter voorbereiding op een tentamen. Ik vraag me af wat de jongste voor cijferlijst zou hebben gehad als zij er net zoveel uren ingestopt zou hebben als haar vader…

Het is oneerlijk hoe makkelijk sommigen informatie opnemen terwijl anderen zich het apelazerus moeten leren om tot een klein resultaatje te komen. Natuurlijk is het fijn als je op een slof en een oude voetbalschoen (ook bij mij begint de EK koorts toe te slaan), je HAVO diploma hebt behaald. In mijn ogen ben je dan gezegend met talent. Op donderdag 12 juni, tussen 15.00 en 16.00 uur zou de jongste de uitslag doorgebeld krijgen. Ik kwam de nacht uit. Zette de wekker om een gigantisch bos bloemen te kopen. Om 11.00 uur(!) keek ik nog op de wekker. Die dus afliep om 13.30. Om 14.30 wandelde ik in de stad richting bloemenzaak die ik altijd de mooiste boeketten laat opmaken. Toen ik naar de zaak liep kreeg ik van mijn jongste een telefoontje. Zij vertelde heel nuchter dat zij geslaagd was. Ik was al veel minder minder emotioneel dan met haar eerste diploma. Bij de bloemist aangekomen vertelde ik; ‘doe maar 40 lange rozen, die wil ik erbij, doe die ook maar, en deze, heeft u er ook nog wat groen bij met dezelfde lengte?’ Bij de bloemist schreef ik op het kaartje; ‘Toppie Shan, je bent echt een kanjer!!’ Ik zag hoe trillend het geschreven was. Ik verscheurde het kaartje en vertelde de bloemenvrouw, die niets gemerkt had van het verscheuren i.v.m. haar intens bezig zijn met ‘Shanna’s bos’, dat zij een extra kaartje in rekening moest brengen. Ik probeerde het opnieuw. Deze maal ging het wel redelijk en ik vertelde de bloemenvrouw dat ik eerst nog even bij de bakker zou gaan voor vers brood. Ik kwam terug, en ja, alweer hadden zij er in die zaak iets speciaals van gemaakt. De bloemenvrouw merkte op; ‘uw boeket lag op de balie en mensen vonden het zo mooi, ik heb al twee identieke boeketten verkocht!’ Ik gaf haar fooi en maakte dat ik richting mijn jongste ging die bij mijn ex woont. Ik belde aan en overhandigde Shanna het boeket, met minder emotie dan ik verwacht had. Hun moeder, de meiden en ik, gingen uit eten. Na het eten gingen de meiden met mij mee. Mijn ex had namelijk andere bezigheden. De ex-verkering van mijn jongste kwam ook op bezoek, we hebben geklaverjast. Uiteraard verloren de oudste en ik. Some things never change. Ja, ik vind mijn jongste een kanjer.