Afgelopen vrijdag ging ik met de oudste naar Alanis Morissette. ’s Middags gingen wij al richting HMH. En je wilt niet weten hoeveel debielen wij in het oranje gezien hebben. Jon Bon Jovi had zijn concert namelijk uitgesteld tot na de wedstrijd tegen Frankrijk. In de Arena was het op grote schermen te volgen. The HMH en de Arena liggen op een steenworp afstand van elkaar. Bij Alanis in de zaal was er (bijna) niets van de gekte rondom oranje te merken. Wel voor die tijd, in de Bijlmermeer. Waar je ook keek, het was één brok oranje. Mijn oudste en ik zaten onze maaltijd te nuttigen op een soort van terrasje, en gniffelden constant om wat wij voorbij zagen lopen. De één daadwerkelijk nog debieler uitgedost dan de ander. Tegen Daphne merkte ik op; ‘er zijn in de Bijlmermeer nog nooit zoveel blanken geweest, de Surinamers denken vast; ‘worden we nou alweer gekoloniseerd?’ Bij Alanis zag ik helemaal niemand in het oranje. Een concert wat zij gaf! En toch gingen de toeschouwers ‘extra’ uit hun dak in de HMH tijdens ‘Head over feet’. Op een soort van wave manier. Want je hebt het van horen zeggen. Eén of ander malloot vlak bij ons had zijn vuist gebald en gebaarde dat het 1-0 stond. De boodschap ging als een tierelier door de zaal. Je hoorde een vreemd soort van gejuich door the HMM gaan. Je ‘zag’ juichen van voor naar achteren, maar ook van links naar rechts. Uiteindelijk ging de menigte compleet uit haar dak. Na de song bedankte Alanis iedereen voor hun dolenthousiaste medewerking; ‘this is so amazing, thank you very much’. Niet wetende dat het Nederlands elftal gescoord had. Ik vond het aandoenlijk maar ook grappig. Een jaar of vier terug heb ik met mijn oudste Alanis in het Ahoy gezien. Ik vond haar optreden nu veel beter. Ronduit indrukwekkend. Wat dat betreft is Alanis back. We verlieten de HMH en kwamen buiten. Nogmaals, op een steenworp afstand heb je 60.000 man die meezingen met ‘living on a prayer’. Niet mijn smaak, maar het dolenthousiaste publiek maakte indruk, zij was ver buiten het stadion te horen.