Afgelopen vrijdag ging ik met de oudste naar Alanis Morissette. ’s Middags gingen wij al richting HMH. En je wilt niet weten hoeveel debielen wij in het oranje gezien hebben. Jon Bon Jovi had zijn concert namelijk uitgesteld tot na de wedstrijd tegen Frankrijk. In de Arena was het op grote schermen te volgen. The HMH en de Arena liggen op een steenworp afstand van elkaar. Bij Alanis in de zaal was er (bijna) niets van de gekte rondom oranje te merken. Wel voor die tijd, in de Bijlmermeer. Waar je ook keek, het was één brok oranje. Mijn oudste en ik zaten onze maaltijd te nuttigen op een soort van terrasje, en gniffelden constant om wat wij voorbij zagen lopen. De één daadwerkelijk nog debieler uitgedost dan de ander. Tegen Daphne merkte ik op; ‘er zijn in de Bijlmermeer nog nooit zoveel blanken geweest, de Surinamers denken vast; ‘worden we nou alweer gekoloniseerd?’ Bij Alanis zag ik helemaal niemand in het oranje. Een concert wat zij gaf! En toch gingen de toeschouwers ‘extra’ uit hun dak in de HMH tijdens ‘Head over feet’. Op een soort van wave manier. Want je hebt het van horen zeggen. Eén of ander malloot vlak bij ons had zijn vuist gebald en gebaarde dat het 1-0 stond. De boodschap ging als een tierelier door de zaal. Je hoorde een vreemd soort van gejuich door the HMM gaan. Je ‘zag’ juichen van voor naar achteren, maar ook van links naar rechts. Uiteindelijk ging de menigte compleet uit haar dak. Na de song bedankte Alanis iedereen voor hun dolenthousiaste medewerking; ‘this is so amazing, thank you very much’. Niet wetende dat het Nederlands elftal gescoord had. Ik vond het aandoenlijk maar ook grappig. Een jaar of vier terug heb ik met mijn oudste Alanis in het Ahoy gezien. Ik vond haar optreden nu veel beter. Ronduit indrukwekkend. Wat dat betreft is Alanis back. We verlieten de HMH en kwamen buiten. Nogmaals, op een steenworp afstand heb je 60.000 man die meezingen met ‘living on a prayer’. Niet mijn smaak, maar het dolenthousiaste publiek maakte indruk, zij was ver buiten het stadion te horen.

Het onaandoenlijke v.w.b. het leren van de jongste vind ik aandoenlijk. Je ziet haar bijna nooit leren. Wel heeft ze ‘huiswerk uren’ op school. Ongetwijfeld dat de jongste dan wel met huiswerk bezig is. Als je een vraag stelde of een tentamen wel goed ging kreeg je steevast te horen; ‘tja, ik denk het wel’. Als je vroeg of een werkstuk goed werd beoordeeld kreeg je te horen; ‘ja, dat viel mee’. Als je een opmerking maakte of zij niet eens voor een tentamen zou leren kreeg je te horen; ‘ik slaag toch wel, ik maak me niet druk’. Het is niet zo dat de jongste nooit sprak over school, integendeel, maar meestal betrof het dan een dispuut die zij had met een leerkracht of andere klasgenootjes. Het leren heeft zij niet van haar vader, ruziemaken wel. Toen zij een jaar of 13 was durfde zij in Spanje/Portugal de ober niet eens om een consumptie te vragen. Time flies. De jongste wil dus iets met accountancy gaan doen. Voor de uitslag van haar HAVO examen bekend was, moest zij een cursus volgen op een school (in Amsterdam), om op die school toegelaten te worden. Reizen met de trein en de metro. Met een Ipod op haar hoofd. Natuurlijk stapte zij de eerste keer in de verkeerde metro. Ook dat heeft ze van mij. Zij ging de andere kant op. Zó haar vader op die twee terreinen. Toen zij uiteindelijk in de juiste metro zat werd zij lastiggevallen door een foute, heel dikke Bijlmernegerin. Zij moest haar grijns van haar porem halen. Terwijl mijn jongste zich rustig liet vervoeren, luisterend naar muziek die haar Ipod voortbracht. Zij merkte op; ‘best heavy he, dat integreer gedoe?’ Zij werd niet meer lastiggevallen. Over een week heeft zij toelatingsexamen voor een eventuele opleiding ‘accountant’. Het toelatingsexamen is ingesteld omdat ontzettend veel leerlingen binnen 1 jaar stopt met de opleiding i.v.m. de zwaarte. De opleiding zelf duurt 7.5 jaar. En dan vraag je of de eerste dagen van haar cursus wel gingen. ‘Joah pap, viel me allemaal mee, ik maak me niet druk’

Enfin, ik herinner mij hoe ik heb moeten blokken om een simpele diploma te halen voor elektromonteur. Er waren weken bij dat ik letterlijk, ieder avond weer, een uur of drie heb moeten blokken ter voorbereiding op een tentamen. Ik vraag me af wat de jongste voor cijferlijst zou hebben gehad als zij er net zoveel uren ingestopt zou hebben als haar vader…

Het is oneerlijk hoe makkelijk sommigen informatie opnemen terwijl anderen zich het apelazerus moeten leren om tot een klein resultaatje te komen. Natuurlijk is het fijn als je op een slof en een oude voetbalschoen (ook bij mij begint de EK koorts toe te slaan), je HAVO diploma hebt behaald. In mijn ogen ben je dan gezegend met talent. Op donderdag 12 juni, tussen 15.00 en 16.00 uur zou de jongste de uitslag doorgebeld krijgen. Ik kwam de nacht uit. Zette de wekker om een gigantisch bos bloemen te kopen. Om 11.00 uur(!) keek ik nog op de wekker. Die dus afliep om 13.30. Om 14.30 wandelde ik in de stad richting bloemenzaak die ik altijd de mooiste boeketten laat opmaken. Toen ik naar de zaak liep kreeg ik van mijn jongste een telefoontje. Zij vertelde heel nuchter dat zij geslaagd was. Ik was al veel minder minder emotioneel dan met haar eerste diploma. Bij de bloemist aangekomen vertelde ik; ‘doe maar 40 lange rozen, die wil ik erbij, doe die ook maar, en deze, heeft u er ook nog wat groen bij met dezelfde lengte?’ Bij de bloemist schreef ik op het kaartje; ‘Toppie Shan, je bent echt een kanjer!!’ Ik zag hoe trillend het geschreven was. Ik verscheurde het kaartje en vertelde de bloemenvrouw, die niets gemerkt had van het verscheuren i.v.m. haar intens bezig zijn met ‘Shanna’s bos’, dat zij een extra kaartje in rekening moest brengen. Ik probeerde het opnieuw. Deze maal ging het wel redelijk en ik vertelde de bloemenvrouw dat ik eerst nog even bij de bakker zou gaan voor vers brood. Ik kwam terug, en ja, alweer hadden zij er in die zaak iets speciaals van gemaakt. De bloemenvrouw merkte op; ‘uw boeket lag op de balie en mensen vonden het zo mooi, ik heb al twee identieke boeketten verkocht!’ Ik gaf haar fooi en maakte dat ik richting mijn jongste ging die bij mijn ex woont. Ik belde aan en overhandigde Shanna het boeket, met minder emotie dan ik verwacht had. Hun moeder, de meiden en ik, gingen uit eten. Na het eten gingen de meiden met mij mee. Mijn ex had namelijk andere bezigheden. De ex-verkering van mijn jongste kwam ook op bezoek, we hebben geklaverjast. Uiteraard verloren de oudste en ik. Some things never change. Ja, ik vind mijn jongste een kanjer.

In de winkel van sinkel is echt alles te koop. Debielen met oranje pruiken staan achter de kassa. Zij verhandelen oranje hoeden en oranje petten, zelfs oranje dameskorsetten. Oranje schoenen en oranje toeters. Misschien iets voor de politie?…oranje boetes! Het zou goddomme nog met een smile ontvangen worden ook! ‘Het maakt mij niet uit wat het kost agent, als het maar oranje is!’ Het lijkt mij dat begrafenisondernemers nu de commerciële slag van hun leven kunnen slaan. Gebalsemd worden in een oranje kleurtje om vervolgens weggedragen te worden in een oranje kist, door mensen met hoge oranje hoeden op hun hersenloze oranje hoofden. Bij mij in de straat ziet het er niet uit. Zelfs mensen die met lood in de schoenen hun kids naar voetballen brachten, en negen van de tien keer op andere ouders rekenden, hebben hun huizen versierd met oranje vlaggen en slingers. Amper een wedstrijd van hun eigen kroost gezien, laat staan dat ze ooit eens een training van hun kid bezocht hebben.

Anders wordt het als het verwende miljonairs zijn die ook nog eens heel erg slecht toneelspelen. Mooi rollen dat ze kunnen! Zou daar ook op getraind worden? Anders kun je toch nooit zo mooi doorrollen na ‘een aanslag op je leven?’ En vooral heel erg zielig doen als hun tere lichaampje, na een onschuldige aanraking van een tegenstander, zogenaamd rijp is voor de sloop. Of zou het gras zo prikken? Een beetje wonderspuitwater erbij en tien seconden later huppelt het weer vrolijk in de rondte. Elf (multi) miljonairs die achter een balletje aanrennen. En heel het volk is in extase. Het is toch volkomen absurd!

Normaliter wil de natie elkaar de hersens inslaan. Maar niet op dit moment. Heel de natie is één. Ik heb een wens. Dat god wel bestaat en vanaf zijn roze (of oranje?) wolkje naar beneden kijkt. Zou het wel tot hem doordringen wat voor teringbende hij er beneden van gemaakt heeft? En toch heeft elk nadeel zijn voordeel. Ik vertrok gisterenavond om 22.00 uur richting werk. Via de A6 en A1. De auto’s waren op de vingers van één hand te tellen. Heerlijk. Van mij mag er elke dag een Europees kampioenschap zijn. Ook vrijdag zal ik de wedstrijd missen. Dan ga ik met mijn oudste dochter naar Alanis die optreedt in de HMH. Daar heb ik pas zin in! Ik keek uit naar lege snelwegen. Eindelijk eens niet in de file staan als we naar een concert rijden, tot een brallend spotje van Veronica tot mij doordrong. Helaas treedt mister Macleans, ook wel bekend als Bon Jovi, diezelfde avond op. In de Amsterdam Arena. Hij zal wel 60.000 g(e)illende keukenmeiden trekken. Moeten we toch nog bijtijds van huis. Het zit me ook niet mee. Ik ga slapen.

Gelukkig! Krijgen we misschien toch nog een kabinetscrisis. Ik vond het al zo lang duren. Ik kijk uit naar de komende weken. De ChristenUnie kruipt alsnog uit haar schapenkleding. De PVDA schrok van wat zij zagen en hebben besloten een zeer breed onderzoek te gelasten naar het gemanipuleer met embryo’s. Uiteraard, als altijd, houdt het CDA zich op de vlakte. Want het CDA heeft veel kiezers. Veel kiezers die niets met het geloof op hebben maar toch maar op die partij stemmen. Als de partij zich uitspreekt tegen het toestaan op gemanipuleer met embryo’s, waardoor veel ‘zekere’ toekomstige slachtoffers geen slachtoffer zullen worden, dan blijft er niets van deze gemiddelde Centerparcs partij over. A state of happiness is dan niet meer dan een zielig hoopje ellende. De ChristenUnie is niet eens bang dat door het gemanipuleer een soort van Übermensch gecreëerd wordt, want dan zou ik kunnen meegaan in de wijze waarop zij denken. Welnee, de ChristenUnie vindt doodgewoon dat de mens zich niet moet bemoeien met hetgeen door een opperwezen geschapen is. Is het je lot borstkanker te krijgen, dan moet je niet zeuren en doodgewoon je lot ondergaan. Je kunt ze tenslotte, mits je er op tijd bijbent, nog altijd af laten choppen.

En ja, als je al, ondanks twee afgezette borsten, te laat bent en die tyfus ziekte nog verder uitgezaaid is, waardoor je ondraaglijk lijdt, dan moet euthanasie ook niet mogen, want het is de geloofsovertuiging van een eng groepje fanatiekelingen dat je lijdt. Ik heb een interview met een jong slachtoffer gezien. Haar beide borsten waren afgezet. Zij vertelde dat het je vaak toekomt uit erfelijkheid. Zij vertelde dat haar eierstokken er op den duur ook aan zullen moeten geloven. Dat zij voor die tijd nog een gezond embryo wilde. ‘Want de techniek is er om mijn toekomstig kind niet de ellende te laten meemaken die ik meegemaakt heb, en nog ga meemaken’. Daar kwam haar boodschap op neer. Zij had geen overslaande stem. Zeer weloverwogen, en met uiterst concrete feiten, vertelde zij waarom in dit geval het gemanipuleer met embryo’s wel zou moeten kunnen. Ik kan me er alles bij voorstellen.

Het kabinet kwam met de volgende verklaring; ‘we praten nog even over embryo selectie om binnenkort met een voor het kabinet, aanvaardbaar standpunt naar buiten te kunnen komen’. Alles voor het kabinet.

Ondertussen zitten jonge vrouwen te wachten. Jonge vrouwen met aandoeningen in de genen, die niets liever willen dan een verzorgende moeder te zijn. Zorgen voor een kind dat toekomst heeft. Ze wachten op enig medemenselijkheid. Zij en het kind zijn niet het belangrijkst. De formulering van het kabinet, dat is het belangrijkst.

Ik vind het wel frappant dat elke keer weer blijkt: ook in Nederland is er geen scheiding tussen staat en kerk.

Ik word wat moe van mensen die maar lopen te verkondigen dat je ‘respect’ voor ouderen moet hebben. Ook in mijn omgeving heb ik zulke mensen. Meestal zijn het ouders van de verkondigers die ongetwijfeld, vol respect, hun mening bij hun kids er hebben ingeslagen. En daar hebben hun kids dan weer begrip voor. Dat zij respect moeten hebben voor bv hun oma en opa. Of ouders, doodgewoon omdat zij ouder zijn. Ik kan het niet rijmen. Ik kan wel begrijpen dat je voor iemand begrip zou moeten kunnen opbrengen. Maar dat is toch iets heel anders dan respect. Waarom zou je respect moeten hebben voor iemand die qua jaren ouder is? Ik zag laatst een 13 jarig meisje die aan kanker leed. Het was een programma op Net 3. Zij was terminaal. Zij ging scholen langs om over haar ervaring met haar terminale ziekte te vertellen. Ik heb daar geen begrip voor. Ik heb een hels respect voor haar. Ondanks dat zij pas komt (kwam) kijken. En toch zou zij mijn kleinkind kunnen zijn. Ik maakte het volgende ooit mee: er stapte zo’n 60-plusserige Albert Cuyp figuur binnen. Haar handen vol plastic tasjes. Het eerste wat zij deed was een kind bij het achterhoofd pakken die op de invalide stoel direct achter mij zat. ‘Ik ben hartstikke moe, als jij wat respect voor ouderen zou hebben had je al lang voor mij opgestaan’. Het kind liet zich ‘welgevallig’ van de stoel leiden. Ik zag het gebeuren via de binnenspiegel. Ik draaide me om. Het kind kon niet eens behoorlijk staan door de polio, en strompelde naar een nog vrij hangende lus. Die zij met veel moeite, door haar korte lengte, kon grijpen. De oude tang deed of haar neus bloedde. Ik kwam mijn cabine uit en vroeg de taart of zij wel wist waar ze mee bezig was. ‘Maar ik ben al oud en heb de hele dag gewinkeld, ik ben moe’. Ik hoor me nog zeggen; ‘als je de gehele dag gewinkeld hebt, dan had je dat achter je looprek moeten doen. (Toen had je nog geen practicomfort karretjes) Dan zou je misschien nog fut gehad hebben om te staan. En dan nog heb je geen recht op de invalide plaats, maak even ruimte voor het kind wat er wel recht op heeft en geef je verontschuldiging’. Ik kreeg als antwoord; ‘nee, want ik ben echt moe … en oud’. Ik stapte de cabine weer in en riep om dat we even zouden blijven staan totdat een kwieke mevrouw, die op de invalide plaats direct achter mij zat, plaats zou maken voor een lichamelijk gehandicapte. Ik ging weer naar het oude wijf toe. ‘En nu?’ Zij antwoordde; ‘ik wist toch niet dat het kind kreupel was’ (terwijl zij dat gezien moet hebben toen het kind opstond, en dan kun je je blunder alsnog goed maken) Ik deed de deur open, wees naar buiten en vertelde dat ze het volgend voertuig mocht nemen. Zij stapte daadwerkelijk uit. Onder luid applaus van het publiek. (En ja, als het mij uitkomt kan ik een demagoog zijn) Op het eindpunt vroeg het kind of ze door de voordeur uit mocht stappen en bedankte mij dat zij alsnog de rit heeft gezeten. ‘Ik vond het niet erg dat u vertelde dat zij plaats moest maken voor een invalide. Ik ben dat nou eenmaal. U nam het voor me op, u stond wel 10 minuten stil, het zal me altijd bijblijven’. Mij dus ook. Respect voor ouderen enkel en alleen omdat ze ouder zijn? Flikker op zeg! De oudjes hebben al korting met concerten (wat zou ik sommigen van hen graag willen crowdsurfen!), Rondvaarten, attractieparken, moet je voor de gein eens kijken bij ‘superman the ride’, in Sixflags. Of heet dat tegenwoordig Walibi Flevoland? In elk geval, moet je eens opletten hoeveel kunstgebitten onder de route liggen! En bij de tandarts aangekomen krijgen ze een nieuwe. Godverdomme voor nop! De gemeenschap betaalt wel. Als ze het achterhuis bezoeken, gaan ze er ook naar binnen met een flinke korting. En dan pas komen de verhalen los, want ze hebben allemaal in het verzet gezeten, althans, tegen het eind van de oorlog. En heldendaden verricht. Terwijl het merendeel thuis in het echie trillend op een sinasappelkissie zat. Wat ik me ook kan voorstellen, maar doe je toch verdorie niet groter voor dan je bent. En met het openbaar vervoer reizen zij tenslotte op een kinderkaartje! En dan nog babbels hebben ook. ‘Ik wil zitten want ik heb gewinkeld!’

Bij hoge uitzondering had dat pestwijf nog een geldig kinderkaartje ook! Want 9 van de 10 keer bedingen bejaarden dat zij geen boete hoeven betalen omdat zij ‘hun bril niet op hadden’. De oma van mijn ex was net zo. Stempelde consequent één strip. I.p.v. vier. Bij controle vertelde ze lachend dat zij haar bril vergeten had. En nooit, maar dan ook nóóit, is er één controleur geweest die dat kreng aanpakte. Mijn ex schoonmoeder is net zo. Heeft ook al de leeftijd. Die reist dan niet met het openbaar vervoer, maar haalt toch op een ander manier haar gram. Kiest een jurk uit zonder riem, gaat desondanks toch met jurk en een riem het paslokaal binnen, rukt het prijskaartje van de riem, doet de riem om de jurk heen, en heeft een gratis riem á 15 euro bij het afrekenen van een jurk van 25 euro. Je moet er maar bij stil staan. Vijftien euro jatten of het niets is. Maar wel met maar één douchemuntje weggestuurd worden als we bij ze op de camping logeerden. Want zo’n muntje kostte wel een kwartje! Respect voor oudjes? Wat nou godverdomme respect voor oudjes!! Ik moet even een pilletje innemen.

Ik hoor menigeen al opmerken; ‘maar je moet respect hebben voor wat ze meegemaakt hebben. Ze hadden vroeger niet eens warm en koud stromend water, elektra was er ook al niet, zij hebben heel erg moeten wennen’. Maar dan word ik pas écht pissed off. Mijn jeugd ben ik opgegroeid zonder cdeetjes, flatscreen, computer, senseo, Ipod, mobieltje, magnetron en Wii, om maar een paar dingen te noemen. Zelfs Nikies hadden ze in mijn jeugd niet! En dan durven opmerken dat oudjes hebben moeten wennen omdat ze enkel en alleen geen stromend water en elektra hadden? Mogen oudjes alsjeblieft wat begrip voor de jongeren hebben? ‘Mijn ouders hebben de oorlog meegemaakt, en ikzelf bijna ook, waar lul je over?’ Nou, ik lul over Breezerseks, loverboys, slavenhandel en discriminatie. Een pilletje in je cola gestopt krijgen om ‘gewillig’ te worden. Doodgestoken worden op het schoolplein, door je kop geschoten worden in de aula. Enkele voorbeelden waar de jeugd van tegenwoordig mee te maken heeft. En de oudjes maar teren op de tweede wereld oorlog. Elk generatie heeft met ‘feiten op dat moment’ te maken. Niet alleen de oudjes die een oorlog meegemaakt hebben. Het gaat niet om één generatie, de wereld draait almaar door. Met vele generaties die hun eigen problemen hebben. En niet één generatie in het bijzonder. Zullen we het daar op houden?

Hij heeft over hen gedroomd. En nee, het was geen natte droom. Jammer genoeg. Zij gingen omlaag met de roltrap, nota bene in een warenhuis. Zij zaten op de trap. En kusten elkaar. Lekker naast elkaar zittend. Een horde mensen wilde erlangs maar durfde niet. En het maakte de horde niet eens zoveel uit. De zittenden waren op dat moment het belangrijkst. De horde op de roltrap, ondanks het ‘er langs willen’, had daar begrip voor. Hij genoot van haar smile. Hij genoot van haar zachte lippen. Hij genoot van haar geur. Hij genoot van wat er onder haar kleding zat. Hij genoot van haar te bescheiden vertellingen. Hij genoot ervan als zij wat grumpy was. Wat ruikt zij lekker! Een onbeschrijfelijk genot. Hij smolt van/door/in/ haar ogen. Zij straalde. Zij genoot net zo. Hij genoot van alles wat komen zou. Niet in woorden uit te leggen. Opeens hoorde hij uh uh uh uh uh uh uh. Hij raakte de toets van de wekker die op slumber stond. Vijf minuten later hoorde hij weer uh uh uh uh uh uh uh. Hij was helaas niet teruggekeerd in de droom.Terwijl hij al nooit droomt. Maar wel altijd aan haar denkt. Hoewel het iets minder wordt? In het begin ging zij 60 minuten per uur door zijn gedachten. Na de helft van de periode was dat al gedaald tot 59 minuten. Nu is het al tijden terug, en toch denkt hij weer …. kunnen er meer minuten in een uur? Hoelang gaat het duren? Wat kan hij missen zeg. Het hielp ook al niet toen hij van de week werd gebeld door haar dochter. Zijn hart stond stil. Hij zou haar dochter hebben gebeld, en haar dochter wilde weten waarom hij gebeld had. Maar haar dochter staat niet eens in zijn mobiel. Hij heeft haar nummer, en de overige mobiele nummers van haar kids, al tijden terug verwijderd uit zijn mobiel. Zelfs van de persoon in kwestie.

Hij realiseert zich wel dat hij fouten gemaakt heeft. In het begin was hij nog wat ‘vreemd’ door een, redelijk recent, achter hem liggende gebeurtenis. Dat ging al beter toen tijd verstreek. Het verder achter hem lag. Maar nog steeds was hij best wel vreemd. Het duurde zólang voor hij normaal werd.

En toch heeft ze hem op het laatst nog even meegemaakt zoals hij bijna zou zijn. Het beviel haar niet. Laat staan zoals hij nu is. Compleet over de gebeurtenis uit zijn verleden heen gegroeid. 

Nooit, maar dan ook nooit, zal er iemand zo zichzelf zijn als zij. Pienter, oprecht, sociaal, wars van roddelen, dus bloedmooi. (ook letterlijk) Wel nukkig en ronduit ongeduldig. Ook altijd maar haast hebben. Maar vooral verzorgend ingesteld. En uiteraard altijd zichzelf zijnde. Hij is echt op de verkeerde vrouw gevallen, althans wel de goede vrouw, maar voor hem onbereikbaar. Een simpele ziel, tegenover een ongelofelijk mooi persoon. Een princess. Nee, niet eens, met die benaming doet hij haar tekort. De persoon waar hij op doelt bestaat echt. Hij snapt niet dat iemand die zo’n kanjer is, hem de reden van haar ‘genoeg ervan hebben’ niet duidelijk kon maken. Zou zij dat ooit nog doen? Zou het mogelijk zijn om dat in de derde persoon wel duidelijk te maken? Of dringt het net tot hem door? Het juiste antwoord te hebben? Dat twee ‘verzorgend’ ingestelde mensen, in één huishouden, niet samengaan?

Hij hoopt dat zij het goed maakt. Hij doet het weer uitsluitend met dagdromen.

En we maken zelf wel uit of we met het openbaar vervoer komen!

Wat een zalig weer vandaag. Om 13.00 uur lag ik in de tuin. Een kwartiertje later begon mijn buurman wat aan zijn schuur te rommelen. Zagen, boren en hakken, maar vooral heel veel schelden.

‘Godverdomme zeg!…Oh nee, niet weer he?…. Verdomme zeg! …Ik wordt hier niet goed van! Auw, krijg toch de vinketering!! (Het geluid van weggeslingerd gereedschap) Pfffffff, ik ga er mee stoppen hoor! Waarom krijg ik hem er niet doorheen? Het snoertje is toch niet tekort? Krijg toch het lazerus godverdomme! Het snoertje is wel tekort! Hoe kan dat nou? Waar heb ik verdomme de kroonsteentjes? Kan ik godverdomme weer naar boven! Ik word hier echt schijtziek van!!!’ 

Dat is mijn buurman. En hij riep dat HIJ er schijtziek van wordt.

Op dat moment twijfelde ik of ik mijn werk wel zou bellen om te zeggen dat ik nog een dagje vrij zou nemen. Om een uur of 16.15 schoof ik de pui dicht en ging achter de computer zitten.

Twintig minuten later schoof ik de pui weer open en nestelde mij weer op het ligbedje. Nu was ik echter bewapend met een hoofdtelefoon. Ik heb lekker naar de stampende rock van The Black Crowes geluisterd. Op een verhoging staand, dus over de haag heen kijkend, gebaarde mijn buurman of ik geen last had van het volume die ik aan hoorde. Ik deed de hoofdtelefoon even af en vertelde de buurman dat het een genot was om naar stampende rock te luisteren. Dat ik zelfs Corry en de Rekels zou prefereren boven zijn eeuwige gekanker. Dat zijn vrouw er ook van houdt om lekker in de tuin te genieten maar niet voor niets binnen bleef. De buurman smilde maar was zichtbaar ontdaan door wat ik verteld had. Om kwart over zes ’s avonds(!!!!), was de buurman klaar met een lampje aan zijn schuur te hangen. Op het moment suprème was ik toevallig bezig de rolluiken, in de slaapkamers boven, omhoog te laten gaan. Zijn schuurlampje brandde! Voor het raam applaudisseerde ik. Alsnog belde ik mijn werk om te vertellen dat ik nog een dagje weg zou blijven. Ik hoop zo dat de buurman morgen niet een ander klusje heeft. Niet eens zozeer voor mezelf. Ik zet muziek op m’n harses en sluit me af. Maar voor zijn vrouw.

De kwartaalcijfers druppelen weer binnen. Al een week of drie terug kwam een groot verzekeringsmaatschappij als eerste met kwartaal cijfers. Verzekeringsmaatschappijen zijn, voor wat  betreft het presenteren van cijfers, altijd haantje de voorste. Behalve als ze moeten uitkeren. De betreffende verzekeringsmaatschappij liet via een woordvoerder weten dat de broekriem van de werknemers flink aangehaald zal moeten worden. De netto winst was namelijk gedaald van 2.1 miljard tot 1.7 miljard. Nog even goed een winst 1700 miljoen, maar dat is te verwaarlozen. Je kunt elk gezin in Nederland met kerst een douceurtje geven van 300 € en dan nog zou het bedrijf geen verlies geleden hebben. En toch werd de werknemers verteld, door een woordvoerder via het radio 1 journaal, dat een salarisverhoging er niet in zit.

Shell heeft ook een fijn kwartaal achter de rug.

7800. 000.000 pure winst. Achtenzeventighonderdmiljoen! Dat heb ik niet eens op mijn spaarrekening staan. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat Shell er wel 13 weken voor heeft moeten sappelen. Als ik tank kan ik wel janken.

Dan heb je ook nog ex-overheidsbedrijven die marktconform moesten gaan werken. Door de politiek besloten. Er is ook ooit afgesproken in de kamer dat marktconform werken absoluut nooit ten koste mag gaan van de arbeidsvoorwaarden. De politiek zou zich daar hard voor maken. Uiteraard is de gemiddelde politicus een opportunist pur sang. Na hun éénmalig mondelinge oprisping aan het begin van de privatiseringsgolf, dat één en ander in de gaten gehouden zou worden, hoor je ze nu niet meer.

Daar moet ik aan denken nu ik het conflict volg tussen de werknemers van T.N.T. en hun werkgever.

De werkgever wil niet eens de prijscompensatie vergoeden. De werknemers blijken na privatisering te duur en als er niet op arbeidsvoorwaarden ingeleverd wordt, dan wordt het aandeel van T.N.T. op de markt verkleind. Terwijl er ooit door de politiek beloofd is dat ….. Enfin, de werkgever biedt 1.5%. Voor een vol jaar. Met een geldontwaarding van bijna 3.5% is dat uiteraard een lachertje. Willen de werknemers een pakket verslechteringen op de arbeidsvoorwaarden accepteren, dan biedt de werkgever nog eens 1.5%. De politiek zwijgt in alle talen. Ze laten de werknemers letterlijk aan hun lot over. In tegenstelling tot wat ze ooit toegezegd hebben. (Het staat nota bene op beeld!) En dan vragen politici zich af hoe het komt, als na één of ander peiling blijkt, dat burgers steeds minder vertrouwen in hen hebben. Politici doen me denken aan de twee oudjes op het balkonnetje in the Muppetshow. Vanuit de hoogte kijken hoe er op de werkvloer geploegd wordt terwijl er halve waarheden naar beneden geschreeuwd worden. Asjemenou. Waarom spannen de bonden geen kort geding tegen de politici die ooit beloofden dat marktwerking nooit ten koste zal gaan van de arbeidsvoorwaarden? Juist zulke politici zouden 20 jaar in een kelder opgeborgen moeten worden. Voor mijn part ergens in Oostenrijk.

Heel lang geleden was ik op huwelijksreis in Griekenland. Aan het Syntagmaplein in Athene zaten mijn vrouw en ikzelf aan een colaatje. Niet wetende dat we even later, omgerekend, 50 gulden zouden moeten afrekenen voor 4 glazen cola. En dat bijna een kwart eeuw terug. Aan de tafel naast ons genoten twee jonge knapen eveneens van hun vloeibare versnapering. Zij zaten goed in de kleren. Er kwam een ouwe baas langs die aan één van de jongens vroeg of hij een sigaret voor hem had. Er werd een goudkleurige koker opengeklapt van waaruit de ouwe baas een sigaret werd aangeboden. Heel voorzichtige pakte de oude man daadwerkelijk een sigaret uit de koker. De jongen van wie de koker was gebaarde dat de ouwe baas er gerust nog wat uit mocht nemen. Voorzichtig werd er nog één sigaret uitgehaald. Dat zinde de jonge knaap niet, hij maakte zijn koker leeg en gaf alle sigaretten aan de ogenschijnlijke zwerver. Alle mensen op het terrasje keken in een zwart gat toen de zwerver smilde en voorzichtig zijn hand als groet opstak. Hij schuifelde verder.

Ik ben een paar dagen vrij geweest maar moest vandaag toch weer aan de gang. Van de 40 mailtjes in mijn Inbox zat er zelfs één bij die op het eerste moment wat positief overkwam. Tot aan 1-1-2009 krijgt het personeel er 5.7% salaris bij. Ook nog eens een verhoging van de eindejaarsuitkering met een vol procent. Dus eigenlijk 6.7%. Met terugwerkende kracht. Ik heb de mail uitgeprint maar heb me alleen nog door de eerste 10 pagina’s geworsteld. De eerste 9 pagina’s waren louter positief. Op pagina 10 begon het gelazer alsnog. Ik begreep er uit dat ik voor de prijscompensatie maar drie jaar langer hoef te werken. Morgen ontleed ik de overige 10 pagina’s. Ik had geen zin meer om verder te lezen over ‘mijn verslechteringen’, nadat ik het volgende meegemaakt had:

Ik was buiten aan het roken toen een jonge vent naar mij toekwam en vroeg of hij in onze rookkamer de peuken uit de asbak mocht halen. Daar hebben we zo’n grote staande asbak waarin een peuk of 300 – 400 (tja, het is weekend en dan wordt er niet schoongemaakt), overeind staan in het zand. Ik vroeg de broodmagere jongen of het zo erg met hem gesteld was. Uitermate beleefd antwoordde deze; ’ja meneer, het is echt zo erg’. Ik vertelde hem dat hij moest doen wat hij niet kon laten. Er kwam een verfrommeld boterhamzakje tevoorschijn die hij uit zijn vieze spijkerbroek haalde.

Hij deed er de peuken in. Hij bedankte mij hartelijk terwijl hij wegliep. Toen hij een meter of 20 verder was riep ik; ‘Hee man, wacht even’. We liepen elkaar tegemoet. Ik had een meter of 16 gelopen, hij vol achterdocht de overige 4 meter. Ik duwde hem drie munten van twee euro in de handen met de mededeling dat hij bij de avondverkoop een pakje shag kon halen.

Hij glimlachte, deed voorzichtig zijn duim omhoog en schuifelde verder. Aan het voorval, wat zich jaren geleden op het Syntagmaplein afspeelde, moest ik vanavond denken.